Legia Akademicka uprasza koleżanki o hojne podarki :

Fotografia przedstawia generała brygady Stanisława Taczaka, jego żonę Ewę Wichmann, córkę Aleksandrę i syna Stanisława.  Zdjęcie zostało zrobione w Berlinie w 1914 roku.

Dziękuję wszystkim Uczestnikom konkursu. którego zwycięzcą został Pan Dariusz Wierzański. Serdeczne gratulacje !

 Generał Stanisław Taczak był pierwszym dowódcą powstania wielkopolskiego. Urodził się 8 kwietnia 1874 r. w Mieszkowie w Wielkopolsce. W 1904 r. poślubił Ewę Wichmann, córkę bogatego rentiera z Kołobrzegu. Z tego związku urodziło się dwoje dzieci - 26 lutego 1905 r. syn Stanisław Kazimierz, a rok później - 5 kwietnia 1906 r. córka Aleksandra.

 Gdy wybuchła I wojna światowa, służył w 6. Pułku Piechoty Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego, stacjonującym w Dęblinie. Pełnił funkcję dowódcy batalionu. W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. 27 grudnia 1918 roku został mianowany dowódcą powstania. Jego obowiązkiem było zjednoczenie luźnych oddziałów powstańczych. Stworzenie dowództwa i regularnej Armii Wielkopolskiej. 16 stycznia 1919 roku, wbrew powstańcom i własnym ambicjom politycznym, dowództwo nad Armią Wielkopolską przekazał generałowi broni Józefowi Dowbor-Muśnickiemu, bo tak chciał Józef Piłsudski. W 1928 roku Taczak został dowódcą Okręgu Korpusu II z siedzibą w Lublinie. Józef Piłsudski odsunął generała Stanisława Taczaka ze stanowiska dowódcy 17. Dywizji Piechoty, bo w 1926 roku poparł on rząd Wincentego Witosa i prezydenta Stanisława Wojciechowskiego, Wielkopolanina urodzonego w Kaliszu.

Generał Taczak zmarł 2 kwietnia 1960 roku w Malborku.

Tutaj można posłuchać głosu generała Taczaka : http://www.poznan.pl/powstanie/mu_wspomnienia/taczak.html 

Jego syn, Stanisław, oficer Wojska Polskiego,  był pierwszym powojennym przewodnikiem w Karkonoszach. 

Zdjęcie rodzinne pochodzi ze zbiorów wnuka generała, J. Gogołkiewicza. Zostało zamieszczone w książce Bogusława Polaka „ Generał Stanisław Taczak’’

Żródło biogramu : Biblioteka Publiczna Miasta Jarocin

 „Dopóki Polska znajdowała się pod zaborami, środowiska preeugeniczne (np. warszawskie czasopismo „Czystość”) nie wysuwały żadnych radykalnych postulatów. Ale niemal jednocześnie z odzyskaniem niepodległości, już na początku listopada 1918 r., naprędce zwołany został Zjazd w sprawie Wyludnienia Kraju (zwany potem I zjazdem eugenicznym). Jedna z jego sekcji zażądała od tworzących się dopiero władz państwowych przymusowej sterylizacji wszystkich „nawykowych” przestępców, „zwyrodniałych umysłowo” (chodziło zarówno o niedorozwój umysłowy, choroby i zaburzenia psychiczne, do których także zaliczano epilepsję), nieuleczalnie chorych, pensjonariuszy państwowych zakładów karnych lub zakładów opiekuńczych. Domagano się sterylizacji dobrowolnej „dziedzicznie chorych”, co do których zachodziła obawa, że ich schorzenia zostaną przeniesione na następne pokolenia (nie znano jeszcze mechanizmu dziedziczenia, uważano, że większość ciężkich schorzeń ma charakter dziedziczny). Żądano, by tylko ludzie zdrowi mieli prawo do zawierania małżeństwa. Członkowie Polskiego Towarzystwa Eugenicznego (nazwa została przyjęta w 1922 r.) jeździli na zagraniczne kongresy eugeniczne, populacyjne i zjazdy antropologiczne. Uczeni eugenicy, profesorowie antropologii, psychiatrii i psychologii przestrzegali podczas tych spotkań przed negatywnymi skutkami krzyżowania się ras ludzkich.”

Więcej, m.in. na temat uśmiercania pacjentów z Owińsk i Poznania, a także na temat zbrodniczej działalności dr Wiktora Ratka, dyrektora szpitala psychiatrycznego Dziekanka koło Gniezna, w tekście Magdaleny Gawin „Eugenika - ciemna strona postępu”, który jest dostępny na tej stronie: http://www.ihpan.edu.pl/?id=405