Historia bengalskich dziewczynek wychowanych przez wilczycę to jedna z najbardziej tajemniczych opowieści o dzikich dzieciach.

To prawda czy bajka ?

W 1926 roku wielebny Joseph Singh ogłosił, że sześć lat wcześniej znalazł w wilczej jamie dwie dziewczynki. Nadał im imiona Amala i Kamala. Dlaczego świat dowiedział się o tym tak późno i to już po śmierci jednej z dziewcząt? Sprawa wyszła na jaw dopiero wtedy, kiedy w ręce brytyjskiego dziennikarza wpadł list od biskupa Pakenhama, który był przyjacielem Josepha Singha. Wielu badaczy już wówczas nie wierzyło w te rewelacje. Kontrowersje  wywołały m.in. wcześniejsze wypowiedzi Singha sugerujące, iż dzieci powierzył mu jakiś człowiek z dżungli, który trzymał je w klatce. Singh dla uwiarygodnienia historii w skrupulatnie prowadzonym dzienniku przedstawił dokładnie proces socjalizacji dziewczynek. Opisał m.in. jak uczyły się jeść i mówić.

Część środowiska naukowego uznała, że była to wielka mistyfikacja. Amala i Kamala urodziły się z wadami wrodzonymi i cierpiały na autyzm. Dlatego miały problemy z chodzeniem, mówieniem czy wyrażaniem emocji. Były dziećmi porzuconymi ale niemożliwym jest fakt ich przetrwania w wilczej jamie.

Tak twierdzi m.in. francuski autor książki „L'Énigme des enfants-loups” Serge Aroles.

Aroles orzekł, że pamiętnik Singha, który rzekomo pisany był dzień po dniu, powstał dopiero po śmierci dziewczynek, w 1935 roku.

Ponadto fotografie przedstawiające Amalę i Kamalę razem zrobione zostały w 1937 roku.

Według niektórych źródeł Singh bił Kamalę aby podczas odwiedzin gości w sierocińcu zachowywała się tak jak jej kazał a głównym powodem oszustwa miały być korzyści finansowe. Zysk z publikacji swojego dziennika Singh przeznaczył bowiem na ratowanie sierocińca.

Dziewczynki żyły bardzo krótko. Amala odeszła 21 września 1921 roku z powodu zakażenia nerek natomiast jej siostra zmarła 14 listopada 1929 roku, przyczyną była niewydolność nerek.

Sprawą „wilczych sióstr” zajmowało się wielu badaczy. Dziś jest przykładem najlepiej opisanego przypadku dzikich dzieci a dla niektórych wciąż pozostaje zagadką.

Więcej na temat : 

Adriana S. Benzaquén Encounters With Wild Children: Temptation And Disappointment in the Study of Human Nature

Dziennik J.A.L. Singha

Co ciekawe, pierwotnie gazety jako znalazcę dzieci wskazywały biskupa Pakenhama- Walsha. Być może miało to uczynić artykuł bardziej wiarygodnym. Udało mi się znaleźć podobny artykuł w gazecie singapurskiej przedstawiający tylko relację biskupa Pakenhama.

Ciekawostka - zdigitalizowana prasa z Singapuru.